Dünya bir han imiş, konduk geçtik,
Göz açıp kapandı, bir ömür biçtik.
Vakti gelmiş kuşlar gibi süzülüp,
Fani gömleğinden sıyrılıp geçtik.
Ne bir sızı kalır, ne eski bir keder,
Ruh kendi aslına, özüne döner.
Göklerin ardından açılır kapı,
Sonsuzluk ufkunda başlar bir sefer.
Toprakla birleşen sadece beden,
Ruh hürdür artık o dar kafesten.
Aşkın deryasına akar her zerre,
Kurtulur varlığın kısıtlı hücresinden.
Gerçek hayat odur, sönmez ışığı,
Aydınlatır nurla her karanlığı.
Hasretle beklenen vuslat vaktidir,
Ebedi alemin ilk gün ışığı.
YORUMLAR