Karanlık bir gecede, Hira’nın sinesinde,
Bir nida yankılandı, Meleklerin sesinde.
Cihan sükuta erdi, o kutsal nefesinde,
’’İKRA!’’ dedi yaradan, nur doğdu perdesinde.
Kalemin ucundaki o uçsuz deryayı gör,
Bilgiyle örülen o aşılmaz kaleyi ör.
Okumayan bir zihin, hakikate karşı kör,
‘’İKRA!’’ diyen bu emir, ruhlara en büyük söz.
Sadece satır değil, kâinatı süzmektir,
Varlığın aynasında hikmete sezinmektir.
Bir harfin gölgesinde hakikate ermektir,
‘’İKRA!’’ demek aslında, kendini keşfetmektir.
Yaratanın adıyla, sevgiyle, merakla oku,
Zulmetin zincirini ilmin ışığıyla yak.
Bu davet tüm zamana, bu davet hepimize hak,
‘’İKRA!’’ oku ey insan, yolun olsun hep ak.
YORUMLAR